U N E T H I C S


μετά by little percussionist derrida
February 11, 2009, 2:06 am
Filed under: repercussions

λίγο αφότου τα κόκκινα πουλιά καταστρέψουν το παρίσι μέσα σε μια μόνο νύχτα, τρείς χτύποι στο παληό ξύλο της πόρτας σου θα σε ξυπνήσουν. νυσταγμένος θα σηκωθείς και θα ανοίξεις στον Άνθρωπο με το Παλτό και το Φάκελο. όσο ψήνεις καφέ αυτός θα κάτσει και θα απλώσει στο βαρύ δρύινο τραπέζι τα αρχιτεκτονικά σχέδια που βρίσκονταν στο φάκελο, ανακοινώνοντας όχι χωρίς επισημότητα “η πόλη δεν υπάρχει”. μέσα στον μαύρο καφέ και στα λόγια του θα ανακαλύψεις μια χαρά απομακρυσμένη από αυτό που συνέβη μα συγγενή της νοσταλγίας. θα μελετήσεις τα σχέδια όλο το πρωί – αν και τίποτα δεν σου υποδεικνύει την ώρα της ημέρας. θα σηκώσεις το κεφάλι, θα ακουμπήσεις τις παλάμες αποφασιστικά στο βαρύ δρύινο τραπέζι και θα κοιτάξεις τον Άντρα με το Παλτό και το Φάκελο. “ήρθε η ώρα να φτιάξουμε ένα νέο άρθρο” θα ανακοινώσεις, όχι χωρίς επισημότητα. “ένα άρθρο που δεν θα ‘χει σχέση με φύλο – έπαψε να υφίσταται, φυσικά, μαζί με την πόλη – μα με αυτό το είδος που θα βγεί απόψε απ’το σπίτι του, που βγήκε ήδη, και περιπλανιέται και θα περιπλανηθεί σ’αυτή την απουσία πόλης που θα ονομάσει χώρο του. πρέπει να περιγράψουμε αυτό το δίποδο που θα σχεδιάσει δρόμους βασισμένους όχι στη μνήμη και στην ενοχή μα στη σελήνη. αυτά τα δίποδα που χρειάστηκαν ένα σμήνος κόκκινα πουλιά για να καταλάβουν πως – πώς η πόλη δεν απαρτίζεται απ’τις κατοικίες, δεν έχει καμιά σημασία αν στέκουν ακόμα όρθιες, ή αν έστεκαν ποτέ. σαυτό το δίποδο που θα βρεί γύρω από ένα δέντρο μια πλατεία, το σχήμα και τα όρια της οποίας θα οριστούν από σώματα και όχι από πένες. σαυτό το δίποδο που θα πάψει να λαμβάνει σαν δεδομένη την ιδιότητα του ως “όν” και θα διεκδικήσει την έννοια όχι με καθρέφτες και ομοιώματα μα με κίνηση.”

θα πείς όλα αυτά χωρίς καμιά ενοχή γιατί οι λέξεις δεν θα είναι πια φορτισμένες εκ των προτέρων μα θα αποκτούν ποιότητες εξαρχής. θα παρατηρήσεις ότι τα λεπτομερή αρχιτεκτονικά σχέδια προεκτείνονται πέρα απ’το βαρύ δρύινο τραπέζι, φτάνουν τον θώρακα του Άνδρα με το Παλτό και το Φάκελο και γίνονται μέρος του. και σε λίγο θα δείς ότι δεν υπάρχει Άνδρας, ούτε άνδρας, μα ένα λεπτομερές αρχιτεκτονικό σχέδιο που τσαλακώνεται τυλιγμένο γύρω απ’την καρέκλα σου. θα βγείς απ’το σπίτι λίγο αφότου ακούσεις το τελευταίο φτερούγισμα της απομάκρυνσης και θυμηθείς το θάνατο των ονομάτων της μητέρας, του πατέρα και της πόλης καθώς και τον τρομερό θόρυβο της χθεσινής νύχτας που δεν ήταν όνειρο μα έρχεται τόσο απ’την χθεσινή νύχτα όσο και από έναν βομβαρδισμό που έλαβε χώρα στην μεσο-ονειρική παιδική ηλικία σου.

Advertisements

1 Comment so far
Leave a comment

[…] μετά. […]

Pingback by πρίν « little percussionist derrida




Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s



%d bloggers like this: