U N E T H I C S


immigrant funk. by unethics
June 2, 2009, 8:30 am
Filed under: le spectacle, repercussions, the enthusiast

μεταφερθηκαμε.

επιτεθηκαμε.

U N E T H I C S.P O G R O H M.O R G



μετά by little percussionist derrida
February 11, 2009, 2:06 am
Filed under: repercussions

λίγο αφότου τα κόκκινα πουλιά καταστρέψουν το παρίσι μέσα σε μια μόνο νύχτα, τρείς χτύποι στο παληό ξύλο της πόρτας σου θα σε ξυπνήσουν. νυσταγμένος θα σηκωθείς και θα ανοίξεις στον Άνθρωπο με το Παλτό και το Φάκελο. όσο ψήνεις καφέ αυτός θα κάτσει και θα απλώσει στο βαρύ δρύινο τραπέζι τα αρχιτεκτονικά σχέδια που βρίσκονταν στο φάκελο, ανακοινώνοντας όχι χωρίς επισημότητα “η πόλη δεν υπάρχει”. μέσα στον μαύρο καφέ και στα λόγια του θα ανακαλύψεις μια χαρά απομακρυσμένη από αυτό που συνέβη μα συγγενή της νοσταλγίας. θα μελετήσεις τα σχέδια όλο το πρωί – αν και τίποτα δεν σου υποδεικνύει την ώρα της ημέρας. θα σηκώσεις το κεφάλι, θα ακουμπήσεις τις παλάμες αποφασιστικά στο βαρύ δρύινο τραπέζι και θα κοιτάξεις τον Άντρα με το Παλτό και το Φάκελο. “ήρθε η ώρα να φτιάξουμε ένα νέο άρθρο” θα ανακοινώσεις, όχι χωρίς επισημότητα. “ένα άρθρο που δεν θα ‘χει σχέση με φύλο – έπαψε να υφίσταται, φυσικά, μαζί με την πόλη – μα με αυτό το είδος που θα βγεί απόψε απ’το σπίτι του, που βγήκε ήδη, και περιπλανιέται και θα περιπλανηθεί σ’αυτή την απουσία πόλης που θα ονομάσει χώρο του. πρέπει να περιγράψουμε αυτό το δίποδο που θα σχεδιάσει δρόμους βασισμένους όχι στη μνήμη και στην ενοχή μα στη σελήνη. αυτά τα δίποδα που χρειάστηκαν ένα σμήνος κόκκινα πουλιά για να καταλάβουν πως – πώς η πόλη δεν απαρτίζεται απ’τις κατοικίες, δεν έχει καμιά σημασία αν στέκουν ακόμα όρθιες, ή αν έστεκαν ποτέ. σαυτό το δίποδο που θα βρεί γύρω από ένα δέντρο μια πλατεία, το σχήμα και τα όρια της οποίας θα οριστούν από σώματα και όχι από πένες. σαυτό το δίποδο που θα πάψει να λαμβάνει σαν δεδομένη την ιδιότητα του ως “όν” και θα διεκδικήσει την έννοια όχι με καθρέφτες και ομοιώματα μα με κίνηση.”

θα πείς όλα αυτά χωρίς καμιά ενοχή γιατί οι λέξεις δεν θα είναι πια φορτισμένες εκ των προτέρων μα θα αποκτούν ποιότητες εξαρχής. θα παρατηρήσεις ότι τα λεπτομερή αρχιτεκτονικά σχέδια προεκτείνονται πέρα απ’το βαρύ δρύινο τραπέζι, φτάνουν τον θώρακα του Άνδρα με το Παλτό και το Φάκελο και γίνονται μέρος του. και σε λίγο θα δείς ότι δεν υπάρχει Άνδρας, ούτε άνδρας, μα ένα λεπτομερές αρχιτεκτονικό σχέδιο που τσαλακώνεται τυλιγμένο γύρω απ’την καρέκλα σου. θα βγείς απ’το σπίτι λίγο αφότου ακούσεις το τελευταίο φτερούγισμα της απομάκρυνσης και θυμηθείς το θάνατο των ονομάτων της μητέρας, του πατέρα και της πόλης καθώς και τον τρομερό θόρυβο της χθεσινής νύχτας που δεν ήταν όνειρο μα έρχεται τόσο απ’την χθεσινή νύχτα όσο και από έναν βομβαρδισμό που έλαβε χώρα στην μεσο-ονειρική παιδική ηλικία σου.



vivre sa ville by unethics
February 9, 2009, 1:11 pm
Filed under: le spectacle

map1

Δεν ξέρω κατα πόσο έχουν νοήμα οι κραυγές ενθουσιασμού όταν απευθύνονται σε πρόσωπα. Και εμείς εδώ πέρα δεν έχουμε εξασκηθεί αρκετά στην προσωπολατρία. Ή έχει περάσει καιρός απο τότε, δεν ξέρουμε ακριβώς.

Τις τελευταίες μέρες θυμήθηκα πρακτικά τι είναι η πόλη και τι είναι η μουσική. Ξαναβρήκα το χαμένο νόημα του συνδυασμού τους.

Στην αρχή της “Μεταμόρφωσης” του Κάφκα, ο Γκρέγκορ Σάμσα παραπονιέται “για τις περαστικές γνωριμίες που είναι πάντα καινούριες και ποτέ δεν εξελίσσονται σε πιο ουσιαστικές σχέσεις”. Η οπτική μας είναι διαφορετική. Ούτως ή άλλως αυτό το είπε μια κατσαρίδα, πόσο μπορούμε να βασιστούμε στα λεγόμενά της;

Η μόνη αυθεντική δράση μέσα στην πόλη είναι η περιπλάνηση, το βιαστικό πέρασμα χώρων, ανθρώπων και σκηνών μιας αυτοχειραφετημένης ζωής. Όταν αυθαίρετα και με θράσος έχεις αποτινάξει τις κοινωνικές νόρμες τίποτα δεν είναι πιο αναμενόμενο απ’το να επενδυθούν οι στιγμές σου με αναμνήσεις έργων τέχνης. Και οι πιο συχνές αυτών των αναμνήσεων είναι μουσικές.

Υπήρχε ένα παζλ με πολλά κομμάτια και θυμάμαι κάποια: Τον Schubert μια ομιχλώδη μέρα σ’ ενα χωριό των Άλπεων. Το “Όσο Βαρούν Τα Σίδερα” πάνω απο ρακές σε καφενείο. Το “Venice” του Fennesz σε περίπατο απο το Μέγαρο Μουσικής στην Τεχνόπολη. Τα Gnossiennes του Satie σε μια συνάντηση – χαρμολύπης παλινδρόμηση στο Θησείο. Τον Amon Tobin στο Στρέφη. Και πολλά άλλα. Και αν ήταν πεπερασμένος ο αριθμός των στιγμών τώρα δεν θα μπορούσα να γράφω καθώς η νέα μου ιδιότητα δεν θα ήταν συγγραφική αλλά τροφή για τα σκουλήκια.

Σήμερα, στο 6ο χανγκόβερ της εβδομάδας, είδα την φωτογραφία του προηγούμενου ποστ και προστέθηκε ακόμα ένα κομμάτι. Δεν θέλω να πω συγχαρητήρια σε κανέναν Γιώργο ή Δημήτρη ή Μαρία. Αλλά ένα ανώνυμο ευχαριστώ στον καλλιτέχνη που οικειοποιήθηκε ποιητικά έναν πανάσχημο ναό του τίποτα και τον φωτογράφο των οποίων η άτυπη συνεργασία απέδωσε την κατά πάσα πιθανότητα πιο ωραία φωτογραφία που έχω δει ποτέ, είναι παραπάνω απο θεμιτό.

Ας κάνουμε την πόλη (με μικρό πι) δική μας. Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι ανοιχτοί.



ωκεανικως by little percussionist derrida
February 9, 2009, 11:22 am
Filed under: repercussions

“all in all / all in a day / a day it changes everything”

να αγαπάτε αυτή τη μέρα της αλλαγής, της καταστροφής, του θανάτου. γιατί είναι ορισμένη σε ένα συγκεκριμένο σημείο χώρου και χρόνου. θα αποθηκευτεί πιο εύκολα στο εγκεφαλικό σας ημερολόγιο. θα είναι η πιο βολική και άνετη σας νεύρωση και εμμονή, καθώς θα επιστρέφετε σε αυτή σε κάθε φάση της μετέπειτα ζωής σας. ίσως τη γιγαντώσετε, ίσως της χτίσετε ναό. κι αν ακόμα μετατραπεί σε εχθρό, ή και σε γλυκειά μητρική ψευδαίσθηση, θα ξέρετε την ταυτότητα. θα ψηλαφίζετε την πληγή η οποία αυτομάτως θα τοποθετείται στο ορισμένο σημείο. στο τότε, που είναι διαφορετικό απ’το τώρα, και αυτό είναι η μεγαλύτερη ανακούφιση που θα μπορέσετε ποτέ να νιώσετε.

να φοβάστε τις μακροχρόνιες διαδικασίες. σαν ιοί κατατρώγουν τη δυαδικότητα και τις συν αυτή έννοιες. δεν υπάρχει τότε, δεν υπάρχει τώρα, όπως δεν υφίσταται και τότε-εγώ και τώρα-εγώ. δεν ορίζονται στο χώρο και στο χρόνο. δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με αυτό που είστε, ή με αυτό που θα γίνετε. απαθείς καταδικάζουν σε μόνιμη επανάληψη μα ποτέ σε θάνατο ή φθορά, μέχρι να γίνετε ένα καθρέφτισμα του καθρεφτίσματος σας.

αγαπήστε την ψευδαίσθηση της μιάς μοναδικής μέρας κατά την οποία όλα θ’αλλάξουν.



SVSVR by little percussionist derrida
January 27, 2009, 12:35 am
Filed under: repercussions

this-is-a-knife

Ο δεσμός σημαίνει σύνδεση. Στον πληθυντικό αλυσίδα.

Το συναίσθημα καταρρέει κάτω απ’την πρόθεση συν-.

Ο έρωτας διατηρείται σα λέξη και μέσα απ’την επανάληψη υφίσταται υπέροχη καταστροφή σαν έννοια, όπως όλες οι έννοιες.

Η απόσταση απαιτεί σημεία αναφοράς. Η τυφλότητα την εκμηδενίζει.

Η μεταφορά και η αλληγορία νεκρώνονται.

Οι λέξεις είναι ασταθείς.

Η λέξη είναι παραδίδεται σε μια αβάσταχτη και αταίριαστη σιγουριά.

Ο μυς γλώσσα πρέπει να κοπεί για να θανατώσει τη λέξη εξτρεμισμός.



trauma machine by unethics
January 26, 2009, 8:04 pm
Filed under: le spectacle

ashratempel

Είναι μερικές φορές που έχω έντονα την αίσθηση ότι με πετάξαν σ’ αυτόν τον κόσμο με τις κλωτσιές. Και αν δεν υπήρχαν μερικά πράγματα που να διαταράσσουν αυτή την αρρωστημένη τάξη του θα ήμουν απ’ αυτούς που λένε “τι κάνω εγώ εδώ; δεν ζήτησα να είμαι εδώ” και το ρίχνουν στην γιόγκα. Δεν επιθυμώ καλές σχέσεις μ’ αυτούς και κανείς δεν θα’ πρεπε. Εγώ είμαι της άλλης φράξιας, των τύπων που ψάχνουν να τα πάνε καλά μ’ αυτούς που δεν τα πάνε καλά μ’ αυτούς που τα πάνε καλά. Κατά συνέπεια, νιώθω οικειότητα μ’ αυτούς που παίζουν μουσική με τον τρόπο που μας έμαθαν ότι δεν πρέπει να παίζεται η μουσική. Και γίνομαι κουραστικός όπως τώρα όταν μιλάω γι’ αυτούς αλλά κάποιοι – δεν τους έχω μετρήσει – μου δείχνουν αγάπη γι’ αυτό.

Μια φορά κι έναν καιρό έπαιρναν πολλά ναρκωτικά στην Γερμανία. Κάποιοι έπαιρναν ακόμα περισσότερα, όπως οι Ash Ra Tempel καλή ώρα. Και έρχεσαι τώρα αντιμέτωπος με το ερώτημα: απ’την μία τα ναρκωτικά είναι κακά και μας καταστρέφουν τον εγκέφαλο και διαφθείρουν την νεολαία μας. Οπότε δεν πρέπει να τα παίρνουμε. Απ’ την άλλη όμως, αυτοί που δεν τα παίρνουν μας έχουν γεμίσει με καθωσπρέπει βαρεμάρες που αδυνατούν να μας πάνε οπουδήποτε. Έχουμε λοιπόν τους Ash Ra Tempel που έπαιρναν ναρκωτικά και έπαιζαν ένα χάος ικανό να εκτοξεύσει τον κάθε άνθρωπο σπινιάροντας στον Άλφα Κένταυρο. Αυτοί που δεν τα παίρνουν δεν μας έφτασαν ούτε στο Φιξ.

Έχω κρίση συνείδησης και θα μεγαλώσω στραβά. Οι Ash Ra Tempel είναι μουσική απο ναρκωτικά για ναρκωτικά αλλά διαφορετικά απ’ όλες τις μεσοβέζικες λύσεις της απλής “αφαιρετικής” μουσικής. Έχουν την καταραμένη ικανότητα να σου μπαστακώνονται στη ζωή επενδύοντας ηχητικά την πολή, την κίνηση, το βίωμα. Το οργισμένο χάος του ντεμπούτου τους είναι λούμπεν μουσική. Είναι απ’ αυτές τις μουσικές που είναι μια καλή αφετηρία για τον διεφθαρμένο συλλογισμό: “Αυτό δεν είναι όπως η υπόλοιπη μουσική και η υπόλοιπη μουσική είναι όπως η υπόλοιπη τέχνη και η υπόλοιπη τέχνη είναι συνδεδεμένη μ’ αυτήν την κοινωνία και αυτή η κοινωνία είναι συνδεδεμένη μ’ αυτό που λέμε σωστή συμπεριφορά. Άρα εγώ πρέπει να κάνω το αντίθετο”. Μάλιστα κύριε! Αυτοί οι διεφθαρμένοι μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρέπει να πίνουμε και να παίρνουμε ναρκωτικά, να φτύνουμε τις εκθέσεις ζωγραφικής, να αρνούμαστε να πληρώσουμε εισιτήριο σε μεγάλες συναυλίες αξιοσέβαστων καλλιτεχνών, να μισούμε το πανεπιστήμιό και την δουλειά μας και να γίνουμε εν τέλει ένα μάτσο εγκληματίες οι οποίοι θα μοντελοποιήσουν την ζωή τους στο απόλυτο αρνητικό αυτού του κόσμου. Με λίγα λόγια, είναι ακριβώς η μουσική που θέλουμε.

Οποιαδήποτε μουσικοκριτική, αχρείαστη. Ήρθε η εποχή που πρέπει να βιώσουμε την πραγματική μουσική κι όχι να την συντηρούμε ως επιστήμη για τους λίγους.



holla, me goldfishes by mobilization
January 25, 2009, 12:21 am
Filed under: the enthusiast | Tags: ,

bukowski0282

the goldfish sing all night with guitars,
and the whores go down with the stars,
the whores go down with the stars

I’m sorry, sir, we close at 4: 30,
besides yr mother’s neck is dirty,
and the whores go down with the etc.,
the whrs. go dn. with the etc.

I’m sorry jack you can’t come back,
I’ve fallen in love with another sap,
3/4 Italian and 1/2 Jap,
and the whores go
the whores go
etc.

C.Bukowski ”Rhyming Poem”